Studentizine

Studentizine 88

Redactioneel

Het is een zomers nummer, een vakantienummer geworden, maar toch weerom een Studentizine! De zelfopoffering van de redactie grenst aan waanzin (of is daar een treffende illustratie van), en dat levert klokvast leesvoer, zoals het hoort in de geschreven pers.
In dit nummer starten we met een nieuwe column, van de hand van Mathieu Stevens.
Hij was het voorbije jaar student aan de K.U.L., meer bepaald op het departement politieke en sociale wetenschappen, in de aanvullende opleiding "Internationale Betrekkingen en Conflictbeheersing”, een aanvullende opleiding op zijn basisdiploma van vertalertolk Duits en Russisch. Tijdens het komende academiejaar gaat hij als vrijwilliger te werken bij een mensenrechtenorganisatie die opkomt voor de rechten van de soldaten in het Rode Leger. Als hoofdtaak vangt zij soldaten op die het Tsjetsjeense front zijn ontvlucht. Verder verleent deze organisatie aan vele arme mensen juridische en maatschappelijke dienstverlening en helpt hen soms bij het inleiden van processen tegen de Russische staat. In het Rode Leger zijn immers grove schendingen van de mensenrechten met folter- en moordpraktijken schering en inslag.
Regelmatig worden er ook conferenties en congressen belegd met de bedoeling de onwetende Russische bevolking te mobiliseren en hen in te lichten over hun meest fundamentele rechten. Deze organisatie werkt onder andere samen met Pax Christi in Antwerpen en is ook op politiek vlak in Rusland geen onbekende. Mathieu brengt elke veertien dagen verslag uit van zijn ontdekkingsreis in het Russische voluntariaat.
Slurp nog eens van je exotische cocktail of je frisse pint, leun lekker achterover en reis mee!

De avonturen van een Belg in Rusland : Lees en leef mee!

Sint-Petersburg, juli 2004. Eindelijk! Ik ben er. En het zomert. Joepie nog aan toe! Ik loop de drukke hoofdstraat op en laat me overrompelen door de wonderbaarlijke kleuren, geuren en geluiden van deze miljoenenstad. De gebouwen, de straten, de pleinen en fonteinen. Het is allemaal zo mooi. Ook de vrouwen.
Vrouwen bekijken of gebouwen bekijken. Het is een hartverscheurend dilemma in deze betoverende Russische lichtstad. Sommige exemplaren zijn het beide. Met monumentale voorgevels huppelen ze je voorbij met rond hun lichamen barokke pracht. Van glitterende juwelen, armbanden en oorbellen over nylonkousen en semi-transparante topjes tot zonnebrillen die meer weg hebben van zonnepanelen.
Hier, in Rusland, betekent vrouw zijn veel meer dan kinderen baren en mannen behagen. Vrouw zijn is een roeping. Het zijn de kroonjuwelen van dit reusachtige land. Ze schitteren, betoveren, verblinden, beklijven en doen je zuchten om meer. Vergeet de Hermitage, de bronzen standbeelden en de duizenden kleuren. Vergeet Poesjkin en Dostojevski. Het zijn de vrouwen - diamant en wijfjesdier - die dit land, deze stad en haar schitterende bouwwerken naar een hoger niveau tillen.

Toegegeven, sommigen zijn aan restauratie toe, anderen zien hun voorgevel afbladderen of - God behoede ons - zijn onderhevig aan de zwaartekracht. Maar één zaak hebben ze allen gemeen. Een likje verf. Niet één maar ontelbaar velen. Talloze emmers cosmeticaproducten worden dagelijks over de Russische snoetjes uitgesmeerd. Vraag me niet welke, want aan schminken doe ik lang niet meer mee. De Russische vrouwtjes daarentegen, des te meer. Zonder uitzondering. Een Russische jonge griet zonder make-up is als een talibanstrijder zonder baardharen. De schande is even groot. Er is werkelijk geen verschil. Zoals Afghaanse vrouwen undercover gaan in burka-outfit, gaat de Russische vrouw, van 7 tot 77, gebukt onder kilo`s schmink en twaalf lagen mascara. U dacht dat alleen gefossiliseerde dinosauriërs werden opgegraven vanonder geologische aardlagen? Geloof me vrij, de blanke pit van de Russische vrouwenziel ligt bedolven onder vele lagen blinkend stof. Minutieus en met chirurgische precisie aangebracht.
Zich schminken is in Rusland immers geen koud kunstje. Het is kunst met hoofdletter K. Het is een levensstijl. Een manier van zijn. Je bent wat je uitschijnt. Zeker in dit land. Ook al haal je maar de krant uit je brievenbus, zonder make-up de straat oplopen doe je gewoonweg niet. En zeker geen traantjes over je wangen laten biggelen. God neen! Ooit al eens een symmetrisch zandkasteel zien afbrokkelen door het opkomende tij? Ik denk het wel. Tussen ons gezegd en gezwegen, eerlijk, dat is toch geen zicht?

Zo zit dat dus. Dààrom lachen die Russische poppetjes almaar. Omdat het traanvocht lelijke gleuven in hun opgemaakte snoetjes schuurt, als loopgraven in een, verder onberispelijk, golvend landschap.
En ik, ik lach steeds terug. Want ik hou van Russische vrouwen. Ik hou van Sint-Petersburg, haar straten, pleinen en haar bouwwerken.

Mathieu Stevens.

40.000 pornofoto’s op lescomputers

Kinderporno, seks met beesten en priesters die zich volgaarne lieten vereeuwigen terwijl ze de homofiele hand aan mekaars ploeg sloegen, geef toe, je verwacht het niet bepaald op de schoolserver van een rooms-katholiek seminarie.
Toch troffen Oostenrijkse speurders al dat “didactische materiaal” aan in de school in Sankt Pölten. De vondst dateert al van enkele maanden geleden, maar het hele geval dreigde in de doofpot te verdwijnen, tot een van de betrokken priesters uit de biecht klapte tegen een journalist.
De hoofdverantwoordelijke blijkt de rector (Ulrich Küchl) te zijn, die in de voorbije 28 jaar het seminarie leidde. Maar ook zijn assistent (Wolfgang Rothe), die overnam nadat de rector zijn ontslag gaf na het in de openbaarheid komen van de zaak, bleek boter op het hoofd (of vaseline aan z’n kont) te hebben, en gaf ondertussen zijn (e)rectoraat op.
De pikante (lees zwaar aangebrande) lichtmaalbeeldjes bleken dienstig te zijn voor het “opwarmen” van jonge seminaristen voor een potje stomende homoseks, liefst voor de camera.
De bisschop (Kurt Krenn) kreeg de beelden ook te zien, maar hij reageerde helemaal niet geschokt. Hij had een voor de hand liggende verklaring: “dit heeft helemaal niks met homoseksualiteit te maken. Het is een kwajongensgrap zoals alleen studenten die durven uithalen.”
Nou moe! De kerk is blijkbaar wel héél erg tolerant aan het worden, of misschien is de bisschop zelf wel wat anders gewoon! In de biechtstoel zal je natuurlijk best wel wat hete relazen horen, maar om die nou allemaal ook nog eens in de praktijk uit te proberen? Wat een beroepsernst!

Labour wil schooluniform in ere herstellen.

Ooit werd het schooluniform ingevoerd met de bedoeling het klassenverschil tussen de schoolkinderen uit te vlakken. Allen hetzelfde pakje aan, dan kan je toch niet meer zien wie van “goeden huize” is, en wie uit de werkmansbroek geschud werd. Leerlingen hadden en hebben er over het algemeen een hekel aan, ouders hebben bezwaar tegen de kosten (sturen ze anders hun kinderen bloot naar school?) en hoe langer hoe meer scholen schaffen het uniform af.
In Engeland is er nu echter een tegenstroom op gang gekomen. In de Aldercarschool in Nottingham hebben ze een topontwerper gevraagd een modern, vlot ensemble te ontwerpen voor de leerlingen. Dat blijkt héél erg in de smaak te vallen, en de leerlingen zijn er zelfs trots op in hun schooluniform rond te lopen.
Vorige week deed de Britse overheid een oproep aan alle schooldirecteuren om het uniform in ere te herstellen. De regering gaat ervan uit dat het dragen van een uniform het groepsbesef en de sfeer in een school aanzienlijk kan verbeteren. Het gevoel erbij te horen is immers het meest probate middel tegen isolatie en het gevoel uitgesloten te zijn.
Ook in Nederland en Frankrijk gaan er hoe langer hoe meer stemmen op om het schooluniform opnieuw in te voeren.

75 kinderen blijven in schoolbrand.

In het zuiden van India zijn de voorbije week minstens 75 schoolkinderen omgekomen bij een uitslaande brand die hun school teisterde.
De brand in de Sri Krishnaschool in Kumbakonam brak naar alle waarschijnlijkheid uit in de open keuken, waar het eten voor de scholieren bereid werd op open houtvuren. Door de aard van de constructie kon het vuur zich zeer snel verspreiden, en het gebrek aan nooduitgangen maakte het voor de scholieren die op de hogere verdiepingen zaten quasi onmogelijk aan de vuurdood te ontkomen.
Bovendien raakte de brandweer maar heel moeilijk ter plaatse door de smalle steegjes van de stad.
Over het precieze aantal slachtoffers bestaat ook nu nog geen volledige zekerheid.

Antwerps student wint prestigieuze modeprijs.

Demna Gvasalia, een Georgisch student aan de Antwerpse modeacademie, heeft in Triëste de ITS-talentenjacht gewonnen, een belangrijke internationale modewedstrijd.
Demna ontwierp een mannencollectie, waarmee hij deelnemers uit 23 verschillende landen de loef wist af te steken. De geldprijs die aan de bekroning verbonden is, zo’n 13.000 Euro, was uiteraard meer dan welkom. Een uitgebreid familiebezoek was het eerste op z’n programma, om daarna terug naar Antwerpen te komen voor z’n volgende twee jaar aan de modeacademie.
Deze prijs staat in elk geval al aardig op het CV, als hij binnen een paar jaar gaat beginnen solliciteren.

Tabula rasa!

In Hoogstraten was het gemeentebestuur het kinderachtige geruzie binnen het lerarenkorps van de lagere school ’t Dreefke meer dan hartsgrondig beu.
De vier leraars van het lagere schooltje weigerden gewoon nog met elkaar te spreken, naar verluidt het gevolg van het afspringen van een relatie tussen twee van hen.
Een bijgeroepen relatietherapeut moest onverrichterzake afdruipen, omdat er gewoon geen enkele bereidheid tot gesprek aanwezig was.
Na jaren van verziekte sfeer heeft het gemeentebestuur nu besloten het balorige viertal over te plaatsen naar andere scholen in de buurt. Volgend jaar staan er vier nieuwe meesters of juffen voor de Dreefkesklasjes. De kleuterjuffen zijn in elk geval opgelucht dat er eindelijk een einde komt aan de soap in de lagere school.
Heel de school dreigde namelijk een negatieve beoordeling van de schoolinspectie te krijgen, met een mogelijke sluiting tot gevolg. Daar zouden dan de kleuters het kind van de rekening van geworden zijn!

Archeologiestudent vermist in Antwerpen.

De 22-jarige archeologiestudent Mark Mortelmans is sedert de nacht van woensdag op donderdag vermist. Hij kwam na een nachtje stappen niet thuis en verscheen ook niet op z’n vakantiewerk.
Hij heeft blijkbaar iets gedronken op het Zuid en in een zaak op de Stadswaag. Het laatste traceerbare GSM-signaal dateert van kort na middernacht uit de omgeving van het eilandje. Daarna lopen alle sporen dood.
Het valt niet uit te sluiten dat de jongeman in de Schelde of de dokken terecht gekomen is.
Mark Mortelmans is ongeveer 1,78 meter, normaal gebouwd, heeft bruin haar, blauwe ogen en hij draagt een bril. Op het ogenblik van z’n verdwijning droeg hij een bordeaux polo, een zwarte fluwelen vest, een beige fluwelen broek en donkerbruine suède schoenen. Hij reed met een donkergroene fiets van het merk Oxford.
Wie inlichtingen kan verschaffen omtrent het verdere tijdsgebruik van Mark, kan contact opnemen met de politie via het gratis nummer 0800/91.119 of bij Child Focus op het nummer 110.