Studentizine

Studentizine 99

Redactioneel

Tweede kerstdag is een rotdag, dat weet ik al jaren! Toen ik veertien was haalden mijn ouders me klinisch dood uit de badkamer, en hoewel reanimatie in dit geval wonderen deed, bleef ik toch opgezadeld met een jarenlange barstende hoofdpijn. In later jaren bleef 26 december zich manifesteren als een poel van ellende, als er op het slot van een - overigens perfect verlopen - jaar nog hier of daar een bak stront stond te gisten, dan kletterde die onveranderlijk op deze vermaledijde dag op mijn donder.
Dit jaar was niet anders, alleen deelde ik zelf deze keer niet in de klappen. Ik was de kerstfeestcalorietjes aan het verbranden in de tuin, toen m’n teerbeminde me kwam vertellen dat er zich een aardbeving met een kracht van 9 op de Richterschaal had voorgedaan in de oceaan vlakbij Indonesië. Op de radio was sprake van een duizendtal doden.
Ik voelde meteen aan dat de tol veel zwaarder zou zijn. Het gebied zo’n beetje kennende van diepzee duikexpedities waar ik me toe liet verleiden, en wetende dat een zeebeving vrijwel steeds een tsunami veroorzaakt, realiseerde ik me vrijwel ogenblikkelijk dat golven van enkele meters hoog waren afgestormd op kusten en hele eilanden die met moeite een meter boven het hoogwaterniveau uitkomen. Mijn voorzichtige schatting “à la minute” was dan ook dat er makkelijk veertig tot vijftigduizend doden zouden gevallen zijn.
Latere berichten begonnen helaas mijn inschatting te bevestigen, en gaandeweg zelfs veruit te overtreffen. De harde realiteit is dat we nooit op een paar (tien)duizend mensen na zullen weten hoevelen hun leven verloren in dit horribele cataclysme. De beelden van de ramp verbijsterden iedereen, en brachten een zelden geziene golf van solidariteit op gang.
En dan de kafkaiaanse horror, het mensdom van z’n meest walgelijke zelfzuchtige kant, in kleur op het scherm en in de krant! Oliekoekendomme toeristen, bikinilijntje keurig getrimd, lekker ingesmeerd met bakolie, op handdoek of vouwstoeltje, zonnend met de cocktail in de arrogante poten, op enkele tientallen meters van de plek waar wanhopige vrijwilligers de lijken uit het slijk en vanonder het puin proberen te bergen.
Neen dan Helmuth Kohl, 74 ondertussen, maar wel direct mee aan de slag om te helpen! Ondanks zijn excellente status van excellentie voelde hij zich niet te goed om de handen uit de mouwen te steken, ter plekke, waar maar hulp kon gebruikt worden.
“Les bronzés” zagen niet in waar ze zich nuttig mee zouden kunnen maken, hun ego zat ervoor in de weg. Wedden dat ze ondertussen sterke verhalen aan het vertellen zijn, over hun cocktails die ze zonder ijs moesten consumeren, en over de stank van de rottende lijken op het strandje onder hun terras? Ik hoop dat ze zelf ooit in een situatie zullen verzeilen waar ze dringend hulp nodig hebben, maar die nooit zullen krijgen! Het is hen van harte gegund! Akkoord, de mensen daar leven van het toerisme, je bewijst er hen geen dienst mee weg te blijven, maar vraag dan toch tenminste een keer waar je mee kan helpen. Of is je vakantie zo heilig dat meer dan een miljoen mensen mogen verrekken, zolang je vakantiekleurtje maar in orde is?

Ondertussen vierden we nieuwjaar, en velen onder ons namen zich voor wat meer bij te dragen voor het lenigen van de ergste nood van de getroffenen. Als de vermaledijde tweede kerst toch één zonzij liet zien, dan is het wel de solidariteit onder een (groot)deel van de mensheid. Laten we die koesteren als hoopvolle kiem van een nieuw jaar, voor gezondheid, voorspoed, vreugde en mededogen.

Wetenschapsstudenten distantiëren zich van VVS!

Als Vlaamse Wetenschapsstudenten waren we enigszins verwonderd toen we hoorden dat VVS (de Vlaamse Vereniging van Studenten) zich uitgesproken tegen de studieduurverlenging in de opleiding Wetenschappen opstelt. Als Vlaamse Wetenschapstudenten ijveren we namelijk al langer om de opleidingen Wetenschappen wel te verlengen naar 5 jaar. We willen dus ons op dit vlak volledig van VVS distantiëren en minister Vandenbroucke bijtreden.
We willen dan ook resoluut inpikken op het feit dat er steeds wordt verweten dat studieduurverlenging sociaal onrechtvaardig is. Men kan zich afvragen of de bestaande richtingen die 5 jaar duren (zoals burgerlijk ingenieur, rechtenstudies, psychologie), dan zo sociaal uitsluitend zijn. Wij, als wetenschapsstudenten, hebben die indruk in geen geval. En onze medestudenten denken gelijk. We hebben immers een online-petitie opgezet (http://oor.scientica.be/petitie) die nu al meer dan 1900 ondertekenaars telt, waarvan het grotendeel studenten.
Bovendien vragen we ons af wat sociaal het meest onrechtvaardig is: voor een kwaliteitsvol diploma een jaar langer moeten studeren of voor een diploma dat zowel in België als in de hele wereld niet kan concurreren, vier jaar studeren? Zowel in Wallonië als in de meeste Europese landen, bestaat de wetenschapsopleiding immers wel degelijk uit 300 studiepunten. Hier zijn wij van oordeel dat men, in het kader van de profilering van Vlaamse economie als een kenniseconomie, een duidelijke keuze moet maken voor hoger-aangeschreven diploma’s.
Bovendien willen we erop de nadruk leggen dat er in onze opleidingen allerlei wijzigingen gebeurd zijn met de invoering van de Bachelor-Master-structuur. De Vlaamse wetenschapsopleidingen hebben immers resoluut gekozen voor een grotere verbreding in de bachelors naar andere wetenschapsdomeinen toe. Om master-studenten dezelfde kennis van een vakgebied als vroeger mee te geven, zal dus zeker 2 jaar nodig zijn, om de opgelopen ’achterstand’ in de bachelor in te halen.
Namens de Vlaamse Wetenschapsstudenten,
Tim Wouters 0499/34.13.98
Thomas Delaet 0497/94.75.50
De Vlaamse Wetenschapsstudenten (uit Antwerpen, Brussel, Diepenbeek, Gent en Leuven) hebben zich in het kader dit dossier verenigd met als doel een duidelijk en gedragen standpunt van de studenten wetenschappen te verdedigen.

Stille mars tegen zinloos geweld

Verleden jaar op 20 december werd Glenn Wijnants tijdens een nachtje stappen met collega's op een lafhartige wijze neergestoken in Antwerpen. Zomaar, zonder reden... Een dag later overleed Glenn aan de opgelopen verwondingen. Zinloos geweld in zijn meest extreme vorm.
Werkmakkers en vrienden van Glenn organiseerden als ultieme blijk van protest, ongeloof, onbegrip en woede een Mars Tegen Zinloos Geweld. Massaal werd hierop gereageerd en meer dan 2500 mensen stapten op 31 januari in hartje Antwerpen op in de stille mars. Los van alle politieke en religieuze overtuigingen verliep deze Mars op de meest rustige en serene manier mogelijk.
Dagelijks worden wij geconfronteerd met de meest uiteenlopende vormen van zinloos geweld (op school,op straat, op trein/tram/bus enz.), "gelukkig" lopen deze feiten niet altijd zo dramatisch af, maar toch zijn ze dikwijls een bron van ergernis en pijn voor de slachtoffers.
Daarom, uit respect voor Glenn, en voor alle andere slachtoffers van zinloos geweld, gaan wij deze mars herhalen. Mensen moeten wakker blijven en niet berusten in dit fenomeen!
Deze keer hopen we op een nog grotere opkomst, bij deze proberen we ons vooral te richten naar jongeren. Hiermee hopen wij in het bijzonder ook de Antwerpse studenten te bereiken en op te roepen om samen met ons mee te stappen in deze “mars tegen zinloos geweld”.
Stille Mars Tegen Zinloos Geweld
Vrijdag 28 januari 2005 om 19u, Groenplaats Antwerpen.

Solidariteitsactie Tsunami 12-12 aan de UA

Aan de Universiteit Antwerpen wordt een solidariteitsactie gestart ter ondersteuning van de verenigde hulporganisaties en hun actie TSUNAMI 12-12. De noodzaak van deze hulpactie hoeft geen betoog; de beelden die dagelijks door de media op ons worden afgevuurd, staan op ons netvlies gebrand. Het persoonlijk leed van de slachtoffers kunnen we onmogelijk lenigen; we kunnen enkel bijdragen om hen zo vlug mogelijk opnieuw een menswaardig bestaan te bieden. Hiervoor is geldelijke steun nodig, veel geldelijke steun...
Hoe kan u uw steentje bijdragen? Eenvoudig storten op het rekeningnummer van TSUNAMI 12-12 (000-0000012-12), waar u bij storting van minimaal 30 EUR een fiscaal aftrekbaar attest ontvangt. Indien dit fiscaal voordeel u helemaal niet interesseert, dan wordt de keuze nog meer uitgebreid: u kan bv. uw storting nog iets hoger stellen, met het bedrag van het fiscaal voordeel (+ 50%) of u kan... de actie van de UA ondersteunen.
Hoe werkt de UA 1212*10-actie?
Bedoeling is om binnen de kortste tijd een bedrag van 12.120 EUR bijeen te brengen. U kan daartoe een bedrag naar believen storten op rekeningnummer 735-0079976-36, met vermelding van de referentie 'UA 12-12*10'.
U kan ook iets inventiever te werk gaan en zelf een initiatief nemen dat geldmiddelen genereert, zoals bv.
- het bakken van koekjes en wafeltjes (meer inspiratie is welkom) en te verkopen ten voordele van de actie. U meldt uw actie aan international@ua.ac.be, die dit bericht opneemt in een INTRAMAIL e.a. communicatiemiddelen binnen de UA. U stort naderhand het samengebracht bedrag op de aangeduide rekening. Het resultaat wordt eveneens vermeld.
- een nuttig en degelijk gebruiksvoorwerp (liefst in fabrieksverpakking) dat u duidelijk kwijt wil, te koop stellen. U stuurt de beschrijving en de richtprijs aan international@ua.ac.be die het bericht opneemt zoals hiervoor vermeld. De koper stort het overeengekomen bedrag rechtstreeks op de aangeduide rekening.
- u schenkt een kunstwerk voor dit doel, waarvoor een minimumprijs wordt bepaald. Het kunstwerk wordt on-line te koop aangeboden, met vermelding van de schenker. Tot een nader te bepalen datum wordt elk bod onder gesloten omslag aan de dienst Internationale Samenwerking verzonden. Na opening van de omslagen wordt de eigenaar bekend die het vooropgestelde bedrag rechtstreeks stort op het aangeduide rekeningnummer.
- laat uw inspiratie de vrije loop en doe een alternatief voorstel! Slechts één ding is belangrijk: middelen verzamelen voor het goede doel!

De avonturen van een Belg in Rusland

Het jaar van de aap

Sint-Petersburg, 31 december 2004.
Over enkele uren begint het jaar van de aap en niemand die zich zorgen maakt. Ik loop in een zoo waar geen dier achter glas zit en iedereen door elkaar blaat. Gelukkig is de toegang gratis en loopt iedereen met goede voornemens. De Rus viert nieuwjaar. En hij doet dat goed. Verbazingwekkend goed. Met duizenden komen ze uit hun huizen gekropen en ze gaan dicht tegen elkaar aanleunen. De vreugde is groot en het bier stroomt rijkelijk. Om twaalf uur stipt wordt iedereen gek.
Sint-Petersburg gaat de lucht in. Elke Rus steekt een vuurpijl af en de stad staat in brand. Duizenden mensen schreeuwen zich hees. Het vuurwerk gaat urenlang door en overstemt elk menselijk geluid. De kanonnen aan het Tsjetsjeense front hebben voor één maal het nakijken. Geen wonder dat sommige kinderen later liever terroristje worden. Hun stad staat in lichterlaaie en hun ouders dansen en juichen op elke knal. Je zou voor minder. Voor hen is het leven één groot feest en daar hoort altijd vuurwerk bij. Lichtpollutie is in Rusland bij wet verplicht en glittergrietjes zijn er bij de vleet. Velen onder hen zitten verpakt in excentrieke bontjassen waar ik op tijd en stond mijn klamme handen in afdroog. In de zomer, o lang vervlogen tijdperk, bleef ik evenmin van dergelijke aandriften bespaard maar wist ik me ternauwernood te bedwingen.
Mijn vier Vlaamse vrienden, voor de gelegenheid in het land, kijken de ogen uit hun kop maar er is haast bij. Mijn ballingschap loopt ten einde en weldra ben ik geen buitenlander meer. Wegens goed gedrag mag ik vervroegd naar huis en ik neem afscheid van mijn Russische medemens. Ik bedank hem voor de warmte, schud hem de hand. De vrouwelijke exemplaren kunnen zich vermeien in een zoen op een zedige plek. Het gaat goed. Ik kom handen te kort. Mijn vrienden eveneens. Ze zijn begonnen aan de andere kant en na anderhalf uur zijn we rond. Het Paleizenplein, nabij de Hermitage, is vol gestroomd en in het midden staat een groot podium maar ik bedank voor de eer. Mijn stembanden zijn nog niet gesmeerd. Bovendien was ik nooit goed in afscheid nemen, laat staan met woorden. Afscheidswoorden zijn altijd zo definitief en dan ben ik verplicht om nooit meer terug te keren.
De vier Gentenaars in mijn buurt begrijpen wat ik bedoel. Maar ik stuur ze terug nog voor ze hun hart hebben verpand. Naar die heilige Heimat, sancta sanctorum, genotsplek in een uitdijend continent. Naar dat land van bier en Bourgondiër waar friet en biefstuk eeuwig heersen. Ik laat mijn vrienden voorgaan als voorhoede en wegbereiders van mijn verrukkelijke terugkeer. Met het nadrukkelijke verzoek de groetjes te doen, inclusief drie zoentjes, aan alle meisjes van Gent en omstreken. Kwestie van geen één te vergeten want ik heb geen zin in ruzie vanaf de eerste dag. Ik ben ermee weg.
Vaarwel klein Rusland en gegroet mijn Vlaamse meisjes.
Wat doen jullie vanavond?
Het hele verhaal, inclusief beeldmateriaal, op www.opzoeknaarrusland.com
Mathieu Stevens

Figuranten gezocht!

Het televisieproductiehuis De Filistijnen is dringend op zoek naar 70 figuranten tussen de 16 en 30 jaar. De figuranten worden op 13 januari in een Hasseltse discotheek verwacht voor de opname van een gloednieuw programma. Een vergoeding kunnen we helaas niet geven, maar wie weet wel die 15 seconds of fame!
Ben je geïnteresseerd, stuur dan snel je gegevens door naar figuratie@defilistijnen.be en dan krijg je een figurantenfiche toegestuurd.

Maak kans op één van drie aangeboden beurzen van 2500 euro!

Wie komt in aanmerking?
We richten ons tot studenten die, na hun al dan niet hogere studies, zich in een bepaald vakgebied willen vervolmaken opdat hun profiel aantrekkelijker zou worden op de arbeidsmarkt.
Enkele voorbeelden: een technisch ingenieur die zich op bedrijfseconomisch vlak wil vervolmaken, een kok die de praktijk wil leren kennen in het buitenland, iemand heeft voor zijn vak een taalbad nodig, etc.
Vereiste is dat je uit de regio Oostende komt.
Doel van deze beurs
Jonge Kamer Oostende heeft met Excellence @ work de bedoeling om jonge mensen een financiële ruggesteun te geven in hun poging om de kloof tussen werk en studie kleiner te maken. Dit project wijkt af van de bestaande studiebeurzen in die zin dat we enkel extra studies wensen te steunen. Wij proberen een zo breed mogelijk publiek te bereiken dus als je nog jonge mensen kent die voor de beurs in aanmerking zouden kunnen komen, gelieve dit naar hen door te sturen.
Wat is JCI Oostende?
De Jonge Kamer Oostende maakt deel uit van een internationale vormingsbeweging met meer dan 250.000 leden in meer dan 100 landen. Sinds kort veranderde Jonge Kamer Oostende haar naam naar JCI Oostende. Haar doelgroep is jonge actievelingen tussen de 18 en de 40 jaar die willen werken aan hun persoonlijke groei.
De Jonge Kamer wil aan jonge mensen kansen bieden om hun leiderschapskwaliteiten, verantwoordelijkheidsbesef, medemenselijkheid en ondernemingszin te ontwikkelen. Excellence @ work is één van de vele projecten die hiertoe bijdragen, meer info over JCI Oostende vind je op onze website www.jcioostende.be.
Hoe meedingen?
Om kans te maken op één van de drie beurzen (maximum 2500 € per beurs) verwachten wij een goed gefundeerd dossier (argumentatie en doelstellingen). Raadpleeg www.jcioostende.be hiervoor.
De dossiers moeten uiterlijk op 15/02/2005 worden afgeleverd op volgend adres: Excellence @ work, t.a.v. Serge Maes, Jonge Kamer Oostende, postbus 707, 8400 Oostende of per mail naar JCIoostende@yahoo.com.
Een onafhankelijk panel zal de dossiers evalueren en de laureaten kiezen. De toekenning van de beurzen gebeurt in april 2005.

De intercommunale Leiedal subsidieert misschien ook jouw eindwerk...

Indien je eindwerk maakt dat een bijzondere relevantie voor de werking van Leiedal en/of de Zuid-West-Vlaamse gemeenten heeft, kom je misschien in aanmerking voor een kostenvergoeding van 1.000 EURO.
Tot 1 februari 2005 kunnen geïnteresseerde studenten hun thesisvoorstel indienen, waarna een evaluatiecommissie vijf thesisvoorstellen zal selecteren.
Het volledig dotatiereglement, een aanvraagformulier en een niet-limitatieve lijst met thesisvoorstellen kunnen gedownload worden op de website www.leiedal.be
succes!

Nacht van de bronzen pagadders.

De christelijke arbeidersbeweging Antwerpen organiseert voor de vijfde keer de "Nacht van de Bronzen Pagadders" waarbij verdienstelijke sociale initiatieven uit het arrondissement Antwerpen centraal staan.
Misschien sta jij op 4 mei 2005 wel op het podium en krijg je een cheque van 250 euro om in je werking te investeren.
Wie komt in aanmerking? Projecten of organisaties, gesitueerd in het arrondissement Antwerpen en gestart of lopend tussen mei 2004 en maart 2005. Het initiatief moet passen in één van de volgende categorieën: gezondheid, cultuur, tewerkstelling of sociaal.
De winnaar in elke categorie ontvangt het Bronzen Pagadderbeeld en een cheque van 250 euro. Daarnaast krijg je de kans om je project bekend te maken aan een groot publiek, want alle genomineerden worden uitgebreid voorgesteld op de regionale bladzijden van Visie en de ACW-website.
Hoe kan je deelnemen? Door het formulier op www.acwantwerpen.be vóór 17 januari 2005 in te vullen.
Vragen? tel. 03 220 12 08 - leen.wyn@acw.be.

Rode Mazda’s 121

Ik zit op kot in Brussel, en vanwege mijn woonachtigheid in Antwerpen in een niet nader te noemen boerengat, en ook wel vanwege de hoge prijs van de benzine door het zogezegde gebrek aan oliereserves, ben ik genoodzaakt om mij te verplaatsen met de trein.
Menig al dan niet geletterde debiel acht het echter tegenwoordig nodig om de al erg onaangename verplaatsing op te vullen met het verkondigen van ongebreidelde onzin op momenten dat hij zijn aanwezigheid temidden van andere idioten als iets te ongemakkelijk begint te ervaren, hierbij mij uit mijn concentratie houdend terwijl ik tracht te tellen hoeveel, bij voorkeur rode, Mazda’s 121 de Vlaamse wegen doorkruisen.
Niet meteen de interessantste bezigheid, maar vergeleken met de wijsheden die men poogt te verkondigen alsof het niets kost en daarom tot oneindig toe herhaalt - waarna andere soortgenoten er ongevraagd de meest belachelijke visies op geven die verder in dovemansoren vallen - is het tellen van Mazda’s behoorlijk spannend en een niet te onderschatten bezigheid.
De actualiteit leent zich blijkbaar het beste tot het spuien van zever eersteklas, omdat dit het enige is dat ze zich met hun debielenverstand nog kunnen herinneren van hun voor de rest miezerige leven.
Dat ze alle dagen hun eega bijkloppen om niet nader genoemde redenen, voor zover dat een reden behoeft, is op zich ook wel een interessant onderwerp en zou mijn interesse misschien nog wel kunnen wegdragen van het tellen van rode Mazda’s. Spijtig genoeg bespaart men bij voorkeur de medereizigers van deze spectaculaire vertelsels omdat ze voor ze het weten hun eigen naam lezen in Het Laatste Nieuws in een artikel met veel te moeilijke en onbegrijpelijke woorden, doch laat de context meestal voor zich spreken en beseft men - al dan niet na het raadplegen van een woordenboek dat men ooit heeft moeten kopen in het 5de leerjaar bij meester Jan die ook al nooit zijn poten kon thuis houden, de klootzak heeft nu AIDS geloof ik al kan dat ook wel meester Ronny zijn, die in zijn tijd een trendsetter was door puriteinse homofobie hoog in het vaandel te dragen (oh ironie!) - dat ze in verband worden gebracht met minder fraaie dingen als pakweg hun laatste zomervakantie aan de Costa Blanca.
Nee hoor, actualiteit is veel leuker om over te vertellen. Vooral onderwerpen als ongeval, moord, bloed, kidnapping, onthoofding, verkrachting of andere hoofdpunten van het nieuws op VTM zijn veeleer geliefkoosd, al bieden allochtonen vaak ook genoeg stof tot discussie, hierbij herleid tot de vlot in de mond liggende termen bruine apen en meer van dat moois.
Spijtig genoeg kent elke discussie zijn hoogtes en laagtes, afgewisseld met ongemakkelijke stiltes die doorgaans het hoogtepunt vormen. Tot mijn grote frustratie is er steeds wel een andere lul die het grandioze idee heeft om een nieuw onderwerp ter sprake te brengen, meestal van een nog wansmakelijker niveau dan het voorgaande, en zijn we weer vertrokken voor eindeloos gezapzever.
Dat ik overigens nog 24 rode Mazda’s 121 heb geteld doet hier niet ter zake wegens te zinloos.
Andy Van den Berghe

Franse politie controleert aan probleemscholen.

In Frankrijk is de politie de voorbije week van start gegaan met identiteitscontroles aan de poorten van "probleemscholen". Met deze controles hoopt men bij onze zuiderburen het probleem van geweld op school in te dammen. De opdracht tot deze maatregelen kwam er na het afsluiten van een protocolakkoord over "de bestrijding van schoolgeweld", afgesloten begin oktober, tussen minister van binnenlandse zaken de Villepain en z'n onderwijscollega Fillon.
Het verschijnsel werd een regeringszaak na een stijging met liefst 13 procent van het aantal gewelddelicten op Franse scholen tijdens het vorige schooljaar. Er werden liefst 81.366 processen verbaal opgesteld, waarvan de helft in slechts 10 procent van alle scholen.
Het kon naturlijk niet anders of dit soort acties krijgt veel tegenwind, in het bijzonder van de onderwijsvakbonden en bepaalde politievakbonden. Andere politievakbonden, en de vakbond van commissarissen en politieofficieren vinden de acties dan weer wel zinvol als een stap in de goiede richting voor het beveiligen van de kinderen op school.
Het protocol voorziet ook in een preventief luik, door elke school een vast aanspreekpunt te geven bij politie of gendarmerie, om makkelijker problemen te kunnen aankaarten, en op die manier hopelijk ook escalatie te kunnen voorkomen.